مرور میکردم خاطرات را... تابستان بود. در جست و جویش بودم. در جست و جوی همان چیزی که میخواستم و هرچه بیشتر میگشتم کمتر می یافتم. هنوز هم که مدتها از آن روزها می گذرد نفهمیدم دنبال چه می گشتم. اما بالاخره پیدایش کردم. همان دست نیافتنی را. شاید هم او مرا پیدا کرد. هدف من تو نبودی اما تیرم (شاید به خطا) تو را نشانه گرفت. خوشحال شدم. برای نخستین بار در زندگیم از خطای شیرینم لذت بردم. هرچه بیشتر می گذشت شیرینی اش افزون میشد. کم کم به تلخی گرایید. اما من دوستش داشتم. چون میدانستم این همان شهدی است که کام مرا به عشق آغشت. و تلخی اش تنها به خاطر شکر بیش از حد آن است. می فهمیدم. زودتر از موعد مقرر این جام را نوشیدم و عاشق شدم (شاید به خطا). نمیخواستم بدانی... می ترسیدم از احساس ناخودآگاهم. غریب بود. آری عشق برایم طعم گس زندگی بود. و کم کم به این احساس غریب بها دادم. وجودم را فدایش کردم و در نطفه اش پروراندم و حالا کودکی بود سرکش و من مطیع آن (شاید به خطا). فکر میکردم حالا که عاشقم هرگز از دستت نخواهم داد. ای وای که زمانه بیداد کرد از این اشتباه طبیعت. من اشتباهی بودم که طبیعت ناخواسته به آن تن داده بود. پس تصمیم به تصحیحش گرفت و با خطی فرضی جدایم کرد اما نتوانست تو را پاک کند چون بر وجودم حک شده بودی (شاید به خطا). دور بودم و از دلتنگی جان بر لبم رسیده بود. نمی گریستم چون کسی اشکهایم را نمی فهمید شاید هم از غرورم بود که چشمه چشمانم خشک بود. منتظر بودم که بازگردی و تو هم برگشتی و بر پیکر بی جانم آب حیات پاشیدی و من هم از فرط تشنگی نوشیدم و نوشیدم تا سیراب شدم و آنگاه قصه دل گفتم (شاید به خطا) و تو گوش سپردی. تو با آمدنت بر خاکستر عشقم دمیدی و شعله اش را به آسمانها کشاندی. و من دوباره جام را از عشقت لبریز کردم. سوگند به لحظه هایمان، سوگند به حرفهایمان و سوگند به ایمان و اعتقادت ، عاشق بودم. رفتی! مرا در هجوم خالی اطراف رها کردی و من گریستم (شاید به خطا). اینبار تا توانستم چشم تر کردم و برای از دست دادنت شیون. اما دیگر رفته بودی من راهی جز دوست داشتنت نداشتم. باور کن حتی لحظه ای هم از احساسم کاسته نشد چون برایم بت بودی و من ستایشت می کردم. آری من خدایم را تا حد تو پایین آورده بودم و فهمیدم این بود دلیل شکستم. اما دوباره خدا را دیدم و تو بازگشتی و من چه ساده پذیرفتم (شاید به خطا)...

7 خطای بزرگ در طول یک سال. زیاد است میدانم اما چه کنم که خطاهایم،هر کدام آغاز یک زندگی تازه بود. و هربار مرا به پایان نزدیک میکرد. پایانی که هنوز تلخیش زننده نیست. برگشتی و من بازگشتت را با جان و دل پذیرفتم. من خدا را خواستم او تو را برایم خواست (شاید به خطا)...