"خطا از من است، می دانم.
از من که سالهاست گفته ام "ایاک نعبد"، اما به دیگران هم دلسپرده ام.
از من که سالهاست گفته ام " ایاک نستعین" ، اما به دیگران هم تکیه کرده ام.
اما رهایم نکن... بیش از همیشه دلتنگم... به اندازه ی تمام روزهای نبودنم..."

 

 

 

 

 

 

 

 

و آنگاه که حوا گندم را به دست منتظر آدم سپرد صدای صور اسرافیل شاخه های درختان را لرزند و پوشاک های بهشتی از تنشان فرو ریخت.

آدم دست حوا را گرفت و به درختی قطور و چندین هزار ساله پناه برد. می دانست تا چند لحظه دیگر خداوند ملامتش می کند.

 

 

ندا آمد: آدم کجایی؟

 

گفت: پروردگارا من و حوا درون درختی پناه گرفته ایم.

 

ندا آمد: از ما می گریزی؟

 

گفت: چگونه از تو گریزم که گریز از تو ممکن نیست.

 

ندا آمد: از درختی که منع کردم خوردی؟

 

گفت: آری ملامتم کن.

 

"ای مهربانتر از من

با من

افسوس !  

 چه کسی تو را

از مهربان شدن با من مایوس میکند ؟"

 

ندا آمد : ملعون باد زمینی که از آن آفریده شد.

لعنت باد بر آن درختی که تو را جای داد.

آدم فرمود : من گناه کارم و از کرده پشیمان و ملامتگر خود. توبه خود را واجب میدانم.

ندا آمد : مگر از درخت منعت نکرده بودم ؟

 مگر نگفتم شیطان دشمن شماست ؟

چرا از میوه ی منع شده خوردید ؟

آدم سکوت کرد.

"خوب یا بد ..

تو مرا ساخته ای ..

تو مرا صیقلی کرده و پرداخته ای .."

 

لاکن خدا عزت بهشتی را از او و حوٌا گرفت . فقط اجازه داد هر چه از بهشت می خواهند برگیرند و بروند .

بار دیگر با صور اسرافیل فرشتگان جمع شدند. آدم و حوا کنار هم ایستادند. می دانستند باید بروند، دست هم را گرفتند  و به چشمان یکدیگر خیره شدند:

- خدا را شکر که با هم هستیم.

و راه افتادند به سوی در بهشت...

 

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم ؟

خانه اش ویران باد ..

من اگر ما نشوم تنهایم ..

تو اگر ما نشوی خویشتنی .."

 

 

آدم ( 12 سال بعد از تبعید به زمین ) : بعد از این همه سال فهمیدم که اون اولا در مورد حوا اشتباه می کردم .. زندگی کردن با اون بیرون بهشت خیلی بهتر از زندگی کردن توی بهشت اما بودن اونه ! اولش فکر میکردم خیلی حرف میزنه اما حالا فهمیدم اگه ساکت بشه و حرف نزنه حسابی غمگین میشم ... چقدر زیبا بود اندوهی که ما رو بهم نزدیک کرد و پاکی قلب و لطافت روح حوا رو به من نشون داد ...

 

 

"تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی ..

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم."

 

حوا : (40 سال بعد از تبعید به زمین ) : این دعا و آرزوی منه که باهم از دنیا بریم .. آرزویی که تا ابد به اسم منه به اسم حوا ! اما اگر یکی از ما باید زودتر بره دعا میکنم اون من باشم .. چون اون قدرتمنده و من ضعیف این دعا هم تا نسل من باقیه جاودانه و از زبون همه ی اونا که عاشقند تکرار میشه !

 

 

صدا کن مرا .

صدای تو خوب است .

" صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است .

که در انتهای صمیمیت حزن میروید "

 

 

 

پس از حوا :

 

آدم : هر جا که او بود بهشت بود !

 

( حوا موفق شد ! این همون آدمی بود که حوا رو مسخره می کرد و ازش دوری میکرد  )

 

 

 

چه امید عبثی ..

من چه دارم که تورا درخور ؟ هیچ !

تو چه داری ؟ همه چیز !

تو چه کم داری ؟ هیچ !

 

 

و ما از نسل گندمیم. همان گندمی که آدم خورد و تبعید شد.

 

 

  

- بخواب !

 بخواب فرمانروای شریف من !!!

آرامش را به چشمانت بسپار .

نمیتوانم ! دختر زمستان!

- سعی کن

به رویاهای قشنگ فکر کن . به ماه فکر کن .

ماه تویی .

- مادر را ببوس و بگو برایمان دعا کند .

 

مادر را بوسیدم و گفتم عزیزی گفته با خدا درد و دل کن .

مادر گفت : او را در خواب دیدم قشنگ بود .

گفتم : مثل ماه ؟؟؟

مادر گفت : به رضای دلش روزگار خواهد چرخید ... حتم دارم .

گفتم : همان که ماه من است .

مادر گفت : همان که دل به تو سپرده است

و دریاست .

خوابیدم دختر زمستان .

خوابیدم و ...

در خواب آتشی بود و دریایی

و دلی خیس از نگاه چون ماه تو...

 

همیشه آسوده باش عزیزم . و خدا رو فراموش نکن . این آرزوی دختر زمستان است .

ترانه تنها بهانه ای است ٬

تا بدانی که دوستت دارم .

پ.ن۱: شعرهای بین داستان هیچ ربطی به قصه نداره. اینا حرفای دل خودمه که ناگهانی یادم میومد.

پ.ن۲: اگه میخوای کسی رو نفرین کنی... بگو عاشق شو!

نوشته شده در شنبه 10 شهریور1386ساعت توسط دختر زمستونی| |