سال پیش توی همین روزها، دختری از تبار خیال، دختری که در گرمای هوای تابستان دنبال دانه های سرد برف می گشت، دختری که عاشق زمستان بود، آمد.

آمد و ساخت این زمستانخانه را تا دانه های برفش مرهمی شوند بر آتشی که نمی دانست دلش را خواهد سوزاند. آن روزها هنوز طعم سوختن را نچشیده بود اما هرم گرمایش را حس می کرد و البته گرمایی لذتبخش.

آمد و ساخت این یادآور زمستان را. نمی دانست که این ورود زندگیش را از مسیر یکنواخت بیرون می آورد. ورودی که خارج کرد.

آمد و آشنا شد با کسانی که حرفهای زیبا می زدند و زیبایی را تجربه کرد. از دوستی و محبت گفتند، طعم شیرین دوست داشتن را مزه کرد. و شناخت کسی را دوستش داشت.

آمد و نوشت از همه چیز. عشقش را بروز نمی داد و مبهم در نوشته هایش گاهی از آن یادآور می شد، اما به ندرت اما بعدها صریح تر شد و مستقیم می خواندش.

تا اینکه امروز رسید. بدون فکر وقتی به نوشته های قدیمیش، به دانه های برف آب شده اش نگاهی می انداخت رد پای خاطره هایی را می دید که فراموش کرده بود. خاطراتی که تنها از آن خودش بود.

تازگی ها نوشته هایش رنگ و بوی غم گرفته بود. از حرف حرف کلماتش ناامیدی و دلتنگی حس می شد. نمی خواست اینگونه بنویسد اما ناحودآگاه قلم می لغزید و می نوشت.

اما حالا می خواهد دلتنگی هایش را در دفترش بنویسد، نه در زمستانش. دوست دارد تنها خودش با دلتنگی ها غصه بخورد و بر متن ها بگرید. شاید هم می خواهد گول بزند، خودش و بقیه را. چون خودش می خواست. خودش نه، خودی که زمستانش از آن بود. گرمای سرد روزهایش برای او بود. خواست که ننویسد اما بنویسد. حرفهایش عجیب است؟ من که عادت کردم.

دختر زمستان آمد تا دنبال زمستان باشد. نه مثل همه زمستان ها پر از برف و یخ. زمستانی که شیرین تر از هر بهاری بود ، یک روز قبل از نیمه ی تابستان.

زمستانِ مردادیِ تابستانم.

زمستانخانه ام یکساله شد. تولدش مبارک.

نگاه كن. اين همونيه كه همه‌تون توي سرم فرو مي‌كنيد دوره. كه نمي‌شه باهاش حرف زد، كه با هيچ‌كس حرف نمي‌زنه.

ببين. باهام حرف زد.

به زبون خودم. با واژه‌هاي خودم.

بهم گفت:‌ مي‌دونم بعضي وقتها دلتنگ مي‌شي، مي‌دونم گاهي تحملت تموم مي‌شه. اما ياد من باش تا وقتش برسه.

نگاه كن. خودش بود. بدون واسطه. نه فرشته و جن و پري فرستاده، نه امام و پيامبر. خودِ خودشه.

تا من ِ حقير اومده پايين، دستاشو روي شونه‌هاي لرزان از اشكم گذاشته و داره باهام حرف مي‌زنه.

از خجالت سرم رو زير انداختم و روم نشد ازش بپرسم اون وقت رو زودتر برسون. خيلي زود.