در زمان های بسیار قدیم وقتی که هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود، فضیلت ها و تباهی ها همه جا شناور بودند. آنها از بیکاری خسته شده بودند.

 روزی همه فضایل و تباهی ها دور هم جمع شدند، خسته تر و کسل تر از همیشه، ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت: "بیایید یک بازی کنیم مثل قایم باشک..." همه از پیشنهاد او خوشحال شدند و دیوانگی فورا فریاد زد:" من چشم می گذارم!!!"

از آنجایی که هیچکس دلش نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند که او چشم بگذارد... دیوانگی جلوی درختی رفت، چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن... همه رفتند تا جایی پنهان شوند، اصالت در میان ابرها پنهان شد، هوس به مرکز زمین رفت، طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد و دیوانگی همچنان مشغول شمردن بود...

 همه پنهان شده بودن جز عشق که مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد و جای تعجب هم نیست چون همه می دانند که پنهان کردن عشق مشکل است و در همین حال دیوانگی به آخر شمارش می رسید. هنگامی که دیوانگی به صد رسید عشق پرید و پشت یک بوته گل سرخ پنهان شد!!! دیوانگی فریاد زد:" دارم می آیم."

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود چون جایی پنهان نشده بود، لطافت که به شاخ ماه آویزان شده بود را پیدا کرد، دروغ را ته دریاچه، هوس را مرکز زمین، خلاصه یکی یکی را پیدا کرد به جز عشق که از یافتنش ناامید شده بود.

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد:" تو حتما باید عشق را پیدا کنی او پشت بوته گل است." دیوانگی شاخه ای چنگک مانند را از درخت کند و با شدت آن را در بوته گل سرخ فرو برد، دوباره و دوباره...

تا اینکه با صدای ناله ای متوقف شد، عشق از پشت بوته ها بیرون آمد، با دستهایش صورتش را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد، او نمی توانست جایی را ببیند، چون کور شده بود!!!

دیوانگی گفت:" من چه کردم، چگونه می توانم تو را درمان کنم؟" عشق پاسخ داد:" تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی می توانی راهنمایم باشی."

و از آن روز است که عشق کور است و دیوانگی همیشه در کنارش.

صبح سپیده دم بود ...خورشید از سمت شرق و ماه از سمت غرب محو میشد...

چه تقابل زیبایی بود زمانی که این دو روبروی هم برای هم خط و نشان می کشیدند...

آنها در برابر هم سر تعظیم در آوردند...

خدای آنها کیست؟؟؟  

خدای آنها خدای ما هم هست...

البته اگر ما بتوانیم اسم انسان روی خود بگذاریم ــ واقعیت اینه که آنها به هم متصلند اما همیشه شب و روز خود را به جستجوی خودشون و همدیگر سپری می کند...

آیا به راستی خاصیت عشق هم همین است؟؟؟؟؟