نجات عشق                                                                                         

در جزیره ای زیبا نمام حواس زندگی می کردند شادی، غم، غرور، ثروت و... . روزی خبر رسید که به زودی جزیره زیر آب خواهد رفت. همه ساکنین جزیره قایقشان را آماده کرده و جزیره را ترک کردند. اما عشق می خواست ا آخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود. وقتی جزیره زیر آب رفت، عشق از ثروت که با قایقی باشکوه جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت: آیا می توانم با تو همراه شوم؟ ثروت گفت: نه من مقدار زیادی طلا و نقره در قایق دارم دیگر جایی برای تو نیست. پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکانی امن بود، کمک خواست. غرور گفت: نه نمی تونم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس است و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد. غم در نزدیکی عشق بود. پس عشق به او گفت: اجازه بده ا من با تو بیایم. غم با صدای حزن آلود گفت: آه، عشق من خیلی ناراحم و احیاج دارم تنها باشم. آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت: بیا عشق من تو را خواهم برد. عشق آنقدر خوشحال شد که فراموش کرد نام مرد را بپرسد... . وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق متوجه شد کسی که جانش را نجا داده چقدر بر گردنش حق دارد. بنابراین پیش علم رفت و پرسید: آن پیرمرد که بود؟ علم پاسخ داد: زمان. عشق با تعجب پرسید: زمان؟ اما چرا او به من کمک کرد؟ علم لبخندی خردمندانه زد و گفت: زیرا فقط زمان قادر به درک عشق است.